بارالها  حاصل  این  خود پرستی  چیست ؟
«ما  که  خود افتادگان  زار  مسکینیم»
ما  که جز   نقش  تو  در  هر  کار و  هر پندار
نقش  دستی ، نقش  جادویی  نمی بینیم

ساختی  دنیای  خاکی  را  و میدانی
پای  تا  سر  جز  سرابی ، جز  فریبی  نیست
ما عروسکها،  و  دستان  تو  دربازی
کفر  ما،  عصیان  ما،  چیز  غریبی  نیست

شکر گفتی   گفتنت، شکر  ترا  گفتیم
لیک دیگر   تا  به  کی  شکر  ترا گوییم ؟
راه  می بندی  و  می خندی  به  ره پویان
در کجا هستی ، کجا، تا در  تو ره جوییم؟

ما  که  چون مومی  به دستت شکل میگیریم
پس  دگر   افسانه  روز  قیامت  چیست ؟
پس  چرا  در  کام  دوزخ  سخت  می سوزیم ؟
این  عذاب   تلخ و  این رنج  ندامت  چیست ؟

این  جهان  خود دوزخی  گردیده   بس  سوزان
سر  به سر  آتش،  سراپا  ناله های  درد
پس  غل  و  زنجیرهای   تفته  بر پا ها
از  غبار   جسمها،  خیزنده   دودی سرد

خشک و  تر با  هم  میان   شعله ها  در سوز
خرقه  پوش   زاهد  و  رند  خراباتی
می فروش  بیدل   و  میخواره سرمست
ساقی  روشنگر  و پیر سماواتی

این  جهان  خود دوزخی  گردیده  بس  سوزان
باز  آنجا  دوزخی  در  انتظار  ماست
بی  پناهانیم  و  دوزخبان  سنگین دل
هر  زمان   گوید  که  در  هر کار   یار  ماست !

یاد  باد آن پیر  فرخ رای   فرخ پی
آن که   از  بخت  سیاهش   نام  «شیطان» بود
آن  که  در  کار  تو  و  عدل   تو حیران  بود
هر چه او  می گفت، دانستم،  نه  جز  آن بود

این  منم  آن بندهء عاصی  که نامم را
دست  تو با زیور  این گفته ها آراست
وای  بر  من، وای  بر عصیان  و  طغیانم
گر بگویم،   یا نگویم،  جای  من  آنجاست

باز  در  روز   قیامت  بر من ناچیز
خرده  می گیری   که  روزی   کفر گو  بودم
در  ترازو  می نهی  بار  گناهم  را
تا  بگویی  سرکش  و  تاریک  خو  بودم

کفه ای  لبریز  از  بار گناه  من
کفهء  دیگر  چه  ؟  می پرسم  خداوندا
چیست  میزان  تو   در این  سنجش  مرموز ؟
میل دل  یا سنگ های  تیرهء  صحرا؟

خود چه  آسانست  در آن  روز هول انگیز
روی  در  روی   تو   از  خود  گفتگو کردن
آبرویی  را  که  هر دم  می بری  از  خلق
در ترازوی تو نا گه  جستجو کردن !

در  کتابی،  یا  که  خوابی، خود نمی دانم
نقشی  از  آن  بارگاه  کبریا دیدم
تو به  کار داوری  مشغول  و صد افسوس
در ترازویت  ریا دیدم،  ریا  دیدم

خشم  کن،   اما ز  فردایم   مپرهیزان
من   که فردا   خاک  خواهم  شد،   چه پرهیزی
خوب  می دانم  سر انجامم   چه خواهد  بود
تو  گرسنه،  من،  خدایا،   صید  ناچیزی

تو گرسنه،  دوزخ آنجا   کام  بگشوده
مارهای  زهرآگین،  تک درختانش
از  دم آنها   فضا ها تیره  و  مسموم
آب  چرکینی  شراب  تلخ  و  سوزانش

در پس  دیوارهایی  سخت  پا برجا
«هاویه»  آن آخرین  گودال  آتشها
خویش  را گسترده   تا  ناگه  فرا گیرد
جسم های خاکی و بی حاصل   ما  را

کاش  هستی  را به  ما هرگز  نمی دادی
یا  چو  دادی  ‚ هستی  ما هستی  ما بود
می چشیدیم این  شراب   ارغوانی را
نیستی  ‚ آن گه ‚  خمار  مستی  ما  بود

سال ها  ما  آدمک ها   بندگان  تو
با هزاران   نغمهء  ساز  تو   رقصیدیم
عاقبت  هم  ز  آتش  خشم  تو می سوزیم
معنی  عدل   تو را  هم  خوب فهمیدیم

تا  تو را  ما  تیره   روزان  دادگر  خوانیم
چهر   خود را   در  حریر   مهر  پوشاندی
از بهشتی   ساختی  افسانه ای  مرموز
نسیه دادی، نقد  عمر  از  خلق  بستاندی

گرم از   هستی  ‚  ز هستی ها  حذر کردند
سالها  رخساره  بر  سجاده  ساییدند
از تو  نامی  بر  لب   و  در عالم رویا
جامی   از  می   چهره ای  ز  آن   حوریان  دیدند

هم شکستی  ساغر  «امروزهاشان» را
هم به  «فرداهایشان» با  کینه خندیدی
گور  خود  گشتند   و  ای  باران  رحمتها
قرن ها  بگذشت و  بر آنان  نباریدی

از چه می گویی  حرامست  این  می  گلگون؟
در بهشت  جوی ها   از می  روان  باشد
هدیهء  پرهیزکاران  عاقبت  آنجا
حوری یی  از  حوریان  آسمان  باشد

می فریبی   هر  نفس  ما را به  افسونی
می کشانی  هر  زمان   ما را به دریایی
در  سیاهی های  این  زندان  می افروزی
گاه  از  باغ  بهشتت  شمع  رویایی

ما  اگر در این جهان  بی  در  و  پیکر
خویش  را  در  ساغری   سوزان  رها  کردیم
بارالها،  باز  هم  دست تو  در  کارست
از  چه  می گویی   که  کاری  ناروا  کردیم؟

در  کنار  چشمه های  سلسبیل  تو
ما نمی خواهیم   آن خواب  طلایی را
سایه های   سدر و   طوبی   ز  آن  خوبان  باد
بر تو  بخشیدیم  این  لطف  خدایی را

حافظ،  آن پیری  که  دریا   بود و دنیا  بود
بر «جوی»  بفروخت   این باغ  بهشتی  را
من که  باشم  تا  به جامی  نگذرم  از  آن ؟
تو  بزن   بر نام  شومم  داغ زشتی  را

چیست این  افسانهء  رنگین  عطرآلود ؟
چیست  این  رویای  جادوبار سحر  آمیز؟
کیستند   این حوریان،   این خوشه های  نور ؟
جامه هاشان   از  حریر   نازک  پرهیز

کوزه ها  در دست   و  بر آن  ساق های  نرم
لرزش   موج  خیال  انگیز دامان ها
می خرامند   از   دری  بر درگهی  آرام
سینه هاشان  خفته  در آغوش  مرجانها

آب ها  پاکیزه  تر از قطره های  اشک
نهرها   بر سبزه های   تازه  لغزیده
میوه ها   چون  دانه های  روشن یاقوت
گاه  چیده، گاه  بر  هر شاخه  ناچیده

سبز  خطانی  سرا پا   لطف  و  زیبایی
ساقیان  بزم  و  رهزن های  گنج  دل
حسنشان   جاوید   و چشمان  بهشتی ها
گاه  بر  آنان   گهی  بر  حوریان  مایل

قصر ها  دیوارهاشان   مرمر مواج
تخت ها،  بر پایه هاشان   دانهء الماس
پرده ها  چون  بالهایی  از  حریر  سبز
از  فضاها می ترواد  عطر  تند یاس

ما در   اینجا  خاک  پای  باده  و معشوق
ناممان   میخوارگان  راندهء  رسوا
تو  در  آن  دنیا  می و معشوق  می بخشی
مؤمنان  بی گناه  پارسا خو  را

آن  گناه   تلخ  وسوزانی   که در راهش
جان ما را  شوق   وصلی  و شتابی  بود
در بهشت   ناگهان  نام  دگر بگرفت
در بهشت،   بارالها،  خود  ثوابی  بود

هر چه داریم از تو داریم،   ای که  خود  گفتی:
« مهر  من  دریا  و  خشمم  همچو  طوفانست
هر که  را  من   خواهم   او   را تیره دل سازم
هر  که را من  برگزینم، پاک دامانست .»

پس  دگر  ما  را   چه  حاصل  زین عبث  کوشش
تا درون  غرفه های  عاج ره یابیم
یا  برانی  یا  بخوانی ، میل  میل  تست
ما ز فرمانت   خدایا رخ نمی تابیم

تو چه  هستی   ای  همه  هستی  ما  از تو ؟
تو  چه  هستی ،  جز  دو دست  گرم  در بازی؟
دیگران  در  کار گل مشغول  و تو در  گل
می دمی – تا بندهء  سر گشته ای  سازی

تو  چه  هستی،   ای  همه  هستی  ما  از  تو
جز  یکی   سدی   به راه  جستجوی  ما
گاه در چنگال   خشمت   میفشاریمان
گاه  می آیی  و  می خندی   به روی  ما

تو  چه  هستی ؟  بندهء  نام  و  جلال  خویش
دیده  در آینهء   دنیا   جمال   خویش
هر دم   این  آینه   را گردانده  تا بهتر
بنگرد   در  جلوه های  بی  زوال   خویش

برق  چشمان  سرابی،  رنگ  نیرنگی
شیرهء  شب های  شومی، ظلمت  گوری
شاید  آن  خفاش  پیر  خفته ای   کز  خشم
تشنه سرخی  خونی،  دشمن  نوری

خود پرستی  تو،  خدایا،   خود  پرستی   تو
کفر می گویم،   تو  خارم  کن،   تو  خاکم کن
با هزاران  ننگ  آلودی  مرا اما
گر  خدایی -در  دلم  بنشین  و  پاکم  کن

لحظه ای   بگذر  ز  ما  بگذار   خود باشیم
بعد از  آن  ما  رابسوزان   تا  ز «خود» سوزیم
بعد  از  آن   یا  اشک،  یا لبخند،   یا فریاد
فرصتی   تا  توشه  ره را  بیندوزیم.